Η διαχείριση της Καρυστιανού και το παράδειγμα της Χρυσής Αυγής

Θα είδατε και θα διαβάσατε ίσως από χθες, το ότι η κυβέρνηση με προσεκτικό τρόπο αποφάσισε να εξαπολύσει τις πρώτες «βολές» προς την Μαρία Καρυστιανού με αφορμή την ανακοίνωση ότι θα προχωρήσει στην ίδρυση πολιτικού κόμματος. 

Και τον τόνο έδωσε ο ίδιος ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης άρα δεν πρόκειται για κάποια προσωπική θέση ενός οποιουδήποτε στελέχους. 

Η διαχείριση όμως της Μαρίας Καρυστιανού είναι από μόνη της ένα θέμα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα απασχολήσει εντονότερα το επόμενο διάστημα το Μέγαρο Μαξίμου. Και ας φαίνεται, αρχικά, πως τα απόνερα αφορούν πρωτίστως τα κόμματα εκείνα που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της διακίνησης κάθε πιθανού ή απίθανου σεναρίου έπειτα από την τραγωδία των Τεμπών. 

Από τις έως τώρα τοποθετήσεις καθίσταται εξόφθαλμο πως οι κυβερνητικοί οικοδομούν, μεταξύ άλλων, την επιχειρηματολογία πως ένα πολιτικό κόμμα απαιτεί πρόσωπα και θέσεις για όλα τα μείζονα θέματα της εσωτερικής και εξωτερικής πραγματικότητας. 

Η πρόσφατη πολιτική ιστορία όμως δείχνει πως εκεί έξω υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και για κανέναν.

Τρανό παράδειγμα η Χρυσή Αυγή. Που έφτασε να έχει στη Βουλή μέχρι και 21 βουλευτές με τον τότε αρχηγό της Νίκο Μιχαλολιάκο να βγαίνει στα ΜΜΕ και να κατακεραυνώνει το μνημόνιο, τους «κλέφτες πολιτικούς» και τους «λαθρομετανάστες». Μαζί με τα άλλα καλόπαιδα της νεοναζιστικής οργάνωσης που αλώνιζαν στις γειτονιές. 

Ούτε πρόγραμμα είχαν, ούτε θέσεις για κανένα από τα μεγάλα ζητήματα που είχε μπροστά της η χώρα. Υπήρχε όμως θυμός για τα πάντα. 

Και αυτό ήταν το «διαβατήριο» τους για τη Βουλή. Ισχυρότερο από οποιοδήποτε «πρόγραμμα».